مسعودى ( 1300 ) غلام‌عباس گودرزى ، معروف به اديب مسعودى ، فرزند ملا حسينقلى ، در پانزدهم خرداد سال 1300 در روستاى فخرآباد سفلاى بروجرد چشم به جهان گشود و با فقر و دربه‌درى زندگى را سپرى كرد . شرح حالش را آن‌گونه كه خود براى نگارنده نگاشته ، در زير با كمى تلخيص مىآورم : « پدرم ملا حسينقلى بسيار با عزت نفس و ديندار و پرهيزگار و شجاع بود ، هرگز در مقابل زورگويان و خوانين سر تسليم فرود نمىآورد از اين روى هميشه تهيدست و خانه به دوش بود و هفت سال در مكتبهاى قديم درس خوانده و ترسّل و نصاب و جامع المقدمات را به خوبى حفظ داشت . مادر من زن دوم او بود . همسر اوّلش از پشت بام پايين افتاد و مرد و از او سه دختر باقى ماند . مادر من در سن 16 سالگى با پدرم كه 35 ساله بود ازدواج كرد و آن سه دختر مادرم را آزار و اذيت مىكردند ، به نوعى كه اختلال حواس پيدا كرد . من در چهارسالگى پاى چپم در اثر حادثه عليل شد و مادرم بچهء دوم را كه پسر بود به دنيا آورد و در اثر نبودن قابله به‌سختى وضع حمل كرد و از شدت ناراحتى مريض شد و جنون پيدا كرد و از دنيا رفت . پدرم ، زن سوم را گرفت . نامادرى من كه زنى عقيمه و بسيار كينه‌ورز بود ، با لگد برادرم را در تنور انداخت كه نصف اعضايش سوخت و بعد از دو روز درگذشت . پدرم مرا در سن هفت‌سالگى به مكتب فرستاد ، در مكتب خواندن و نوشتن را فرا گرفتم . چندى هم به كار كشاورزى پرداختم و بعد به بروجرد آمدم . اول تخت‌كشى ياد گرفتم كه براى امرار معاش درنمانم . آنگاه به تحصيل علوم قديمه در مدرسهء نوربخشيه كه زير نظر آية اللّه حاج آقا حسين بروجردى اداره مىشد پرداختم . جامع المقدمات و سيوطى